Job 41

¹[040:20] Zult gij den Leviathan met den angel trekken, of zijn tong met een koord, [dat] gij laat nederzinken? ²[040:21] Zult gij hem een bieze in den neus leggen, of met een doorn zijn kaak doorboren? ³[040:22] Zal hij aan u veel smekingen maken? Zal hij zachtjes tot u spreken? ⁴[040:23] Zal hij een verbond met u maken? Zult gij hem aannemen tot een eeuwigen slaaf? ⁵[040:24] Zult gij met hem spelen gelijk [met] een vogeltje, of zult gij hem binden voor uw jonge dochters? ⁶[040:25] Zullen de metgezellen over hem een maaltijd bereiden? Zullen zij hem delen onder de kooplieden? ⁷[040:26] Zult gij zijn huis met haken vullen, of met een visserskrauwel zijn hoofd? ⁸[040:27] Leg uw hand op hem, gedenk des strijds, doe het niet meer. ⁹[040:28] Zie, zijn hoop zal feilen; zal hij ook voor zijn gezicht nedergeslagen worden? ¹⁰[041:1] Niemand is [zo] koen, dat hij hem opwekken zou; wie is dan hij, die zich voor Mijn aangezicht stellen zou? ¹¹[041:2] Wie heeft Mij voorgekomen, dat Ik [hem] zou vergelden? Wat onder den gansen hemel is, is het Mijne. ¹²[041:3] Ik zal zijn leden niet verzwijgen, noch het verhaal [zijner] sterkte, noch de bevalligheid zijner gestaltenis. ¹³[041:4] Wie zou het opperste zijns kleeds ontdekken? Wie zou met zijn dubbelen breidel [hem] aankomen? ¹⁴[041:5] Wie zou de deuren zijns aangezichts opendoen? Rondom zijn tanden is verschrikking. ¹⁵[041:6] Zeer uitnemend zijn zijn sterke schilden, elkeen gesloten [als] met een nauwdrukkend zegel. ¹⁶[041:7] Het een is [zo] na aan het andere, dat de wind daar niet kan tussen komen. ¹⁷[041:8] Zij kleven aan elkander, zij vatten zich samen, dat zij zich niet scheiden. ¹⁸[041:9] Elk een zijner niezingen doet een licht schijnen; en zijn ogen zijn als de oogleden des dageraads. ¹⁹[041:10] Uit zijn mond gaan fakkelen, vurige vonken raken er uit. ²⁰[041:11] Uit zijn neusgaten komt rook voort, als [uit] een ziedenden pot en ruimen ketel. ²¹[041:12] Zijn adem zou kolen doen vlammen, en een vlam komt uit zijn mond voort. ²²[041:13] In zijn hals herbergt de sterkte; voor hem springt zelfs de droefheid van vreugde op. ²³[041:14] De stukken van zijn vlees kleven samen; elkeen is vast in hem, het wordt niet bewogen. ²⁴[041:15] Zijn hart is vast gelijk een steen; ja, vast gelijk een deel van den ondersten [molensteen]. ²⁵[041:16] Van zijn verheffen schromen de sterken; om [zijner] doorbrekingen wille ontzondigen zij zich. ²⁶[041:17] Raakt hem iemand met het zwaard, dat zal niet bestaan, spies, schicht noch pantsier. ²⁷[041:18] Hij acht het ijzer voor stro, en het staal voor verrot hout. ²⁸[041:19] De pijl zal hem niet doen vlieden, de slingerstenen worden hem in stoppelen veranderd. ²⁹[041:20] De werpstenen worden [van] [hem] geacht als stoppelen, en hij belacht de drilling der lans. ³⁰[041:21] Onder hem zijn scherpe scherven; hij spreidt zich op het puntachtige, [als] op slijk. ³¹[041:22] Hij doet de diepte zieden gelijk een pot; hij stelt de zee als een apothekerskokerij. ³²[041:23] Achter zich verlicht hij het pad; men zou den afgrond voor grijzigheid houden. ³³[041:24] Op de aarde is niets met hem te vergelijken, die gemaakt is om zonder schrik te wezen. ³⁴[041:25] Hij aanziet alles, wat hoog is, hij is een koning over alle jonge hoogmoedige dieren.