Een kompas dat maar één kant uit wijst. Wat je ook doet, hoe je het ook draait, het trekt steeds dezelfde kant op. Zo klinkt Paulus in dit vers.

Hij zit in de gevangenis en weet niet hoe het afloopt. Misschien komt hij vrij. Misschien niet. Hij denkt hardop over de twee mogelijkheden. En dan schrijft hij een van zijn beroemdste zinnen. ‘Voor mij is leven Christus, en sterven betekent winst.’

Merk op: voor hem. Dat is eerlijk. Hij zegt niet dat dit voor iedereen zo voelt. Hij zegt hoe het bij hem staat. Leven betekent voor hem niks anders dan verder gaan met Jezus. Doorwerken, brieven schrijven, mensen bemoedigen. En als sterven komt, dan is dat niet het einde. Dan is dat ontmoeten wie hij dient.

Opvallend is de rust in deze zin. Geen drama. Geen afscheidsbrief. Het is eerder een stille berekening. Wat het ook wordt, het komt goed. Hij heeft één richting, en die blijft gelijk.

Dat soort innerlijke vrede komt niet vanzelf. Paulus heeft jaren nodig gehad om zo te kunnen denken. Niet omdat hij heel sterk was, maar omdat hij steeds opnieuw aan het loslaten was. Wat hij dacht te hebben, werd hem afgenomen. Wat hij dacht te moeten bereiken, ging anders. En elke keer hield hij over wat niet weg kon.

Vandaag mag je hardop afvragen waar jouw kompas naar wijst. Iedere richting heeft eindigheid. Er is maar Eén die niet eindigt.